Herexamens

Jaja, gisteren zat mijn eerste herexamen erop: Nederlands.

Het schriftelijk examen ging duidelijk vlotter dan in juni, maar toch bleef het enorm moeilijk. Bovendien was dit examen enorm ingekort, wat het er niet bepaald makkelijker op maakte: zo weinig vragen!! Ik weet nog altijd niet wat ik er over moet denken eerlijk gezegd. In de namiddag ging het gelukkig stukken beter met het mondelinge gedeelte. Mijn opdracht was een boekpromotie doen, alsof je het voor je leerlingen zou doen, om hen aan te zetten tot lezen. Tijdens het jaar had ik deze opdracht ook gekregen. Toen werd gezegd dat mijn idee wel leuk was, maar dat zoiets absoluut niet zou aanslaan bij leerlingen in het middelbaar. Ook werd er geklaagd over mijn uitspraak die niet al te goed was. (Altijd weer de doffe e, g, h ,ch)

Super zenuwachtig stapte ik het lokaal binnen. De lector van dienst was echt een lieve schat, met haar zachte stem zet ze je meteen op je gemak. Zelf kreeg ik nooit les van haar, hopelijk komt daar volgend jaar verandering in: zo’n toffe madam! Het was best wel beetje eng, zo helemaal alleen, voor haar alleen. Het is lang geleden dat ik nog eens heb moeten spreken voor slechts één persoon, één persoon die bovendien maar één meter van mij afzat. Voor ik begon zei ze me: “Goed Davina, voor je begint wil ik eerst nog even duidelijk zeggen waar ik op ga letten: dat is natuurlijk je taal en als het kan toch liefst ook wat expressie laten zien, goed?” Ondertussen gierden de zenuwen door mijn lijf, ik wou antwoorden maar meer dan een knik en een stil mompelende “ja” kwam er niet uit. “Lap”, dacht ik toen al:”Direct komt er totaal geen stem meer uit!” Maar ik ademde eens diep in en uit, ging stevig op m’n twee benen staan en ik begon… en ik ging… en ik deed… terwijl ik deed zag ik haar constant knikken, ja zeggen, ik zag haar lachen, verwondert kijken, ik zag haar ogen glinsteren, … ik voelde het: ik schitterde! Voor deze boekpromotie had ik me helemaal ingeleefd in een personage, wat echt heel leuk was. Het was een vrij goed boek, waardoor ik me echt makkelijk kon inleven: wat een plezier dat ik had om dit te doen!

Toen ik klaar was kreeg ik een luide en lachende “Goed zo Davina!” te horen. “Zo expressief! Het is

duidelijk dat jij graag toneel doet zeker?” Ik knikte gelukkig. “En jouw taal, dat is ook goed hoor, niets op aan te merken!” *Ik nog gelukkiger!* “Zeg, Davina, hoe komt het eigenlijk dat jij hier opnieuw staat? Zo goed?”

“Tja mevrouw, de vorige keer was het blijkbaar iets minder en ook mijn spelling op het examen was niet zo goed, daardoor misschien?” (Hoewel ik me al eeuwen afvroeg wat spelling met mondelinge taal en expressie te maken heeft.)

Toen ik buiten kwam moest ik het natuurlijk allemaal navertellen aan mijn klasgenootjes die of zenuwachtig stonden te wachten tot zij ook mochten, of zenuwachtig stonden te wachten en met mij meeleefden terwijl ik daar binnen zat. Eén van mijn klasgenootjes begreep het ook niet goed waarom ik daar opnieuw moest zijn, ” De vorige keer was echt goed, maar die leerkracht boorde je totaal de grond in!” (Ik vond het nog meevallen, dacht dat hij wel gelijk moest hebben, hij met al die ervaring?) “Het is ook altijd hetzelfde met hem, ofwel ben je heel goed, ofwel super slecht…” Leerkrachten het is soms toch wat hé… Laten we hopen dat ik een goeie ben In ieder geval, dit was weer eens hét bewijs dat ik écht wel weer aan toneel moet doen!

Nu is het zweten geblazen voor vrijdag, op die dag heb ik eigenlijk twee examens, nuja, wel voor hetzelfde vak: geschiedenis. Helaas er net niet door, zowel voor het eerste als voor het tweede semester. En het is een dikke pak hoor! In principe kan een herexamen alleen maar beter gaan, maar in het hoger weet je nooit zeker?

Dus voor al degenen die nu net als mij nog eens opnieuw gekweld worden door die vreselijke cursussen, boeken, leraars, en het tot bloedens toe opnieuw en opnieuw moeten zien… Veel succes allemaal